ALKOL KULLANIMININ BİYOKİMYASAL BELİRLEYİCİLERİ VE KLİNİK UYGULAMALARI - Mırsal, Hasan; Kalyoncu, Ö. Ayhan; Pektaş, Özkan (Bağımlılık Dergisi, 2002)
Aşırı alkol kullanımını gösteren “biyokimyasal belirleyiciler” (markers) alkol bağımlılığının yaygınlığının taranması, tedavisi, önlenmesi ve alkol kullanımına bağlı diğer medikal hastalıkların saptanmasında önemli bir yere sahiptirler. Bu belirleyiciler, halk sağlığı alanında da bir ilerleme sağlayabilirler. Bazı ülkelerde bu belirleyiciler iş alanlarında ağır içiçilerin saptanmasında kullanılmaktadırlar. Bu amaçların yerine gelmesi için biyokimyasal belirleyicilerin bazı karakteristik özellikleri olmalıdır. Bu özellikler; güvenirlik, geçerlilik, sabitlik, maliyet, pratik uygulama, kabul edilirlik, taşınabilirliktir. Ne yazık ki bugüne kadar bu özelliklerin tümünü taşıyan tek bir belirleyici bulunamamıştır. Klasik belirleyiciler düşük- orta derece duyarlılık, sık yalancı pozitiflik ve kullanılan alkol miktarı ile zayıf özgüllük ilişkisi gösterirler. Sıklıkla kullanılan testler; gamma glutamil transferaz, alanin amine transferaz, aspartat aminotransferaz, ortalama eritrosit hacmi ve en yeni belirleyici olan “carbohydrate deficient transferri- n”dir. Son zamanlarda yeni birkaç test daha gelişme sürecindedir. Bunlar; Alkol Kullanımını Erken Saptama Testi, Hemoglobin-İlişkili Asetaldehit, yağ asitleri etil esterleri ve cilt yüzeyi alkol buharı ölçümleridir. Bu yazıda alkol kullanımının biyokimyasal belirleyicleri ile ilgili literatür gözden geçirilmiştir.